Mochten we terug gekatapulteerd worden naar 1926, we zouden Sint-Truiden en bij uitbreiding het gehucht Stayen niet meer herkennen. Stayen was de Suikerfabriek Mellaerts geworden en stond volledig in functie van de suikerfabriek.
In onze stad was er in 1926 nog geen sprake van de omleidingsweg N3, het doorgaand verkeer van Luik naar Diest, en van Brussel naar Luik moest in de jaren ’20 nog steeds over de Grote Markt passeren. Op Stayen lag er een spoorlijn van de bietensilo’s (langs de huidige Oosttribune) tot aan het station, er was nog geen brug maar een overweg én er lag een kasteeltje op de site van de huidige school “De Bloesem”. In dat kasteeltje woonde de toenmalige directeur van de suikerfabriek, Alfred Wauters.
De Kanaries hadden het in de beginperiode niet makkelijk om een degelijk veld te vinden. Even gebruikte S.T.V.V. het oude sportveld van de 2e Lansiers aan de Tongersesteenweg. Maar dankzij Jean Menten konden ze terecht op het Ziekerenveld, gelegen aan de Montenakenweg en Ziekerenweg. Daar werd al op zondag 16 maart 1924 een eerste wedstrijd georganiseerd tussen het A – en het B – elftal van de club. Een week later was Zoutleeuw FC de eerste echte tegenstander op het nieuwe voetbalterrein.
Zowel qua onderhoud, als het organiseren van wedstrijden en trainingen bleef het echter een moeilijke kwestie voor het bestuur. Zo moesten de spelers zich omkleden en wassen in het café van Jean Clerinx, Stationstraat 1, en zich van daaruit naar het veld begeven. Men vond bij S.T.V.V. eerst een oplossing aan de Aalsterweg, waar de club de eerste competitiewedstrijden bij de Belgische Voetbalbond betwistte. In het voorjaar van 1926 kwam er echter een definitieve oplossing uit de bus. Op initiatief van directeur Alfred Wauters kreeg S.T.V.V. een stuk grond ter beschikking tegenover de Suikerfabriek, naast de bietensilo’s. Een aantal keren dreigde een verhuis, maar uiteindelijk zouden de Kanaries er nooit meer vertrekken en kreeg Wauters als dank van de vereniging de titel van Erevoorzitter!
De werken om het nieuwe voetbalveld klaar te krijgen, begonnen nog tijdens het seizoen van 1925-1926 om de voorbereiding van het volgende seizoen op Stayen te kunnen aanvatten. Na maanden van zwoegen was alles klaar: een hok voor het materiaal, enkele schuilen voor de supporters, een omheining en kantine. In het begin moesten de spelers zich nog aan de overkant van de steenweg omkleden in de suikerfabriek, maar voor het einde van de zomer waren ook de nieuwe kleedkamers klaar voor gebruik. Ook het stadsbestuur deed haar duit in het zakje en schonk 250 Frank (+/- 6,25 Euro) voor het inrichten van de accommodatie.
Een toplocatie verdient een speciale inhuldiging en die kwam er dan ook op Kermiszondag, meer bepaald 29 augustus 1926. De Kanaries konden daarvoor niemand minder dan de Luikse tweedeklasser Tilleur Luik F.C. strikken. Voor het duel met de Luikenaren dacht S.T.V.V. eerst aan de grootste Limburgse club van dat ogenblik: Cercle Tongeren, maar omdat Koning Albert I de Ambiorix-stad net op die zondag zou bezoeken, bedankten de Tongenaren vriendelijk voor de uitnodiging. De Truienaren stelden zich dan maar tevreden met de komst van derdeklasser Excelsior Hasselt.
Op die bewuste Kermiszondag verzamelde zich om 14u 30 op de Truiense Grote Markt een massa volk voor clublokaal “Ons Huis”. Al die mensen vormden een flinke stoet en vertrokken onder leiding van de muziekkapel naar Stayen. In de optocht werden de scholieren van S.T.V.V. en Excelsior Hasselt, samen met spelers van Excelsior Hasselt en Tilleur Luik, gevolgd door een flinke schare supporters van beide clubs en honderden Truienaren richting Suikerdistrict van onze stad. Stayen was volledig uitverkocht. 2.000 toeschouwers wilden graag het nieuwe voetbalstadion bezoeken en er werden zelfs tijdelijke tribunes gebouwd om iedereen te kunnen ontvangen.
Om 15u15 mochten de Scholieren van S.T.V.V. tegen de Scholieren van Excelsior Hasselt openen en met een 2-2 eindresultaat leverden de Truiense jeugd een verrassende topprestatie, want de Scholieren van Excelsior waren nog maar net Limburgs kampioen geworden. De massa was natuurlijk vooral naar Stayen afgezakt voor de galawedstrijd die volgde. Beide clubs zijn ondertussen ter ziele gegaan, maar in 1926 was dit een prachtaffiche. Qua spektakel voldeed het duel volledig aan de verwachting. De Hasselaren wonnen met 5-4 op Stayenveld.
Terwijl de supporters na de match naar de kermis vertrokken, wachtte de spelers samen met de bestuursleden van Excelsior, Tilleur en S.T.V.V., het stadsbestuur en de directie van de Suikerfabriek in café Ons Huis een uitgebreid souper, omkaderd met de nodige dankwoorden. Niet in het minst Alfred Wauters werd danig in de bloemetjes gezet.
Stayen was geboren en S.T.V.V. had eindelijk een permanente thuishaven gevonden.
