Yvan Boesmans is 78, maar wie denkt dat hij zijn dagen in zijn luie zetel slijt en naar de televisie staart, heeft het grondig mis. Integendeel. Van ’s middags tot ver in de avond doorkruist hij dagelijks de halve provincie om jeugdspelers veilig van en naar training te brengen.

Samen met acht andere vrijwilligers staat Yvan in voor het vervoer van de jeugdspelers, maar hij is de onbetwiste ancien van het gezelschap. Bovendien is hij de enige die werkelijk élke weekdag paraat staat. “Ik doe dat nu al zeven jaar,” vertelt hij. “Jan Delorge heeft me dat indertijd gevraagd. Ik heb daar geen seconde over moeten nadenken. ‘Ja’ zeggen was vanzelfsprekend.”

Die vanzelfsprekendheid heeft twee heel duidelijke redenen. “Ten eerste: ik had iets omhanden. Ik zou gek geworden zijn, mocht ik de hele dag alleen in mijn serviceflat zitten, opgesloten tussen die vier muren. En ten tweede: ik heb mijn hele beroepsleven achter een stuur doorgebracht. Ik heb met een camion of een bestelwagen gereden voor een brouwersgast, bij Plumax, voor Kumpen, voor Bosch, … noem maar op. Dat stuur, dat is gewoon mijn grote liefde.”

Met volle overgave

En sturen, dat doet Yvan nog altijd met volle overgave. “Bijna elke weekdag vertrek ik rond half één,” zegt hij. “En meestal ben ik pas iets na acht uur ’s avonds weer thuis.” Ik ga spelers ophalen aan Kinepolis in Hasselt, op de carpoolparking in Diepenbeek, aan de school in Zepperen en bij het internaat in Sint-Truiden. Het gaat om spelers van de U13 tot de U23.

Maar zijn engagement stopt niet bij het vervoer alleen. Op vrijdag schakelt Yvan nog een versnelling hoger. “Dan ben ik er al vroeg bij. Om half negen ga ik eerst karton wegbrengen en beleg halen voor de sandwiches die we na de wedstrijden serveren. Dat is voor de recepties van de bovenbouw aan de Sint-Jansstraat en voor de U23 op Stayen. Trainers, afgevaardigden en spelers krijgen dan ook nog taart.” Alsof dat nog niet volstaat, haalt hij die dag ook de koffers en rugzakken van de internaatstudenten op, zodat de ouders die makkelijk kunnen meenemen als ze hun jongens na de training komen oppikken. “En ja,” lacht hij, “tussendoor moeten de wagens natuurlijk ook nog gestofzuigd en volgetankt worden.”

Iedereen in het gareel 

Dat tanken is trouwens geen overbodige luxe, want Yvan legt wekelijks een kleine duizend kilometer af. “Of die gasten soms iets uitsteken in de camionette?” herhaalt hij de vraag. “Dat is één keer gebeurd. Ze waren elkaar aan het bestoken met de hoofdsteunen van de zetels. Ik ben meteen gestopt en heb gezegd: ‘Nog één keer en je gaat te voet naar de training.’ Zo ben ik nu eenmaal. Iedereen moet in het gareel lopen.”

Veel woorden wisselt hij overigens niet met zijn jonge passagiers. “Een ‘goeiemiddag’ bij het opstappen en een ‘goedenavond’ bij het uitstappen, dat volstaat. Tijdens de rit mogen ze op hun smartphone bezig zijn. En de muziek? Die staat niet luid, hoor. De radio staat altijd op Joe FM. Bompa-muziek,” knipoogt hij. “Geen rap of heavy metal. Het is belangrijk dat wij als chauffeurs die jonge gasten een beetje in toom houden. Dat ze zich maar op het veld uitleven.”

Kaderstukje

Negen chauffeurs vormen samen het kloppend hart van onze dagelijkse logistiek. Hun routes lopen kriskras door Limburg, met ophaalpunten in Herk-de-Stad, Bilzen, Genk, Hasselt, Diepenbeek en Zepperen, met zelfs een zijsprongetje naar Waremme. Het aantal ritten van onze chauffeurs varieert van vier tot maar liefst twintig per week.